gedicht van Hans van Druten
Luidlustig


met regen beladen wolken
lijken verkleefd
met hoog oprijzend
grijs rotsgesteente

door een zuilengalerij
van versteende,
verdroogde zielen
een lied dat mensen verleidt

in een lang spoor van bloed
d'route van liefde getekend
schaduwen rondom
beginnen hen in te sluiten

spat de glasheldere tijdspanne
luidlustig bronstuiteen
de levenwekkende kracht
vonkend door de lucht

spreekt op zachte,
onhoorbare fluistertoon
voor de duur van een enkele,
langzame hartslag